• AkeAkkrachai

"สืบ" "ตามหาอุปกรณ์คู่เตาตาล"


"ตามหาอุปกรณ์คู่เตาตาล"

ตอนที่ 1 ____

[ที่มาของทริป]


ทริปนี้เกิดขึ้นจากความสงสัยว่าเราไม่เคยเห็นอุปกรณ์ทำน้ำตาลขายอยู่ที่อื่นเลยนอกจากแถวแม่กลอง แสดงว่าอุปกรณ์เหล่านี้น่าจะมีขายเฉพาะแหล่งที่มีการทำน้ำตาล แต่เมื่อเตาตาลต่างพากันปิดตัวลง เลยอดสงสัยไม่ได้ว่าแล้วคนที่ผลิตอุปกรณ์เหล่านี้จะได้รับผลกระทบอย่างไรบ้าง ยังทำอุปกรณ์เหล่านี้อยู่หรือไม่? หรือสุดท้ายแล้วเค้าเปลี่ยนไปทำอาชีพอะไรกัน?

ถึงกลุ่มเราจะทำน้ำตาล แต่ก็ไม่ค่อยมีความรู้ถึงแหล่งจำหน่ายอุปกรณ์ทำน้ำตาลมากนัก เพราะอุปกรณ์ที่ใช้อยู่ ณ ปัจจุบัน ก็เป็นของที่สืบทอดกันมานานแล้ว มีดตาลเล่มหนึ่งก็ใช้กันต่อมาหลายสิบปี ยิ่งเตาตาลต่างพากันปิดตัวลง เราเลยยิ่งมีอุปกรณ์ใช้กันอย่างเหลือเฟือ มีเพียงโคที่กันน้ำตาลล้นที่ทำจากไม้เท่านั้น เราจึงต้องซื้อใหม่อยู่เรื่อยๆเพราะใช้ไปนานๆราจะขึ้น

วันนี้เพียรหยดตาลเลยจึงเริ่มออก "สืบ" ค้นหาคำตอบกัน…



[เริ่มออกเดินทาง]

เช้าวันเสาร์เรามาถึงบ้านพี่เก๋แต่เช้า เพื่อจะมุ่งหน้าไปยังตลาดแม่กลองที่ๆเราคิดว่าจะหาข้อมูลย้อนกลับไปถึงผู้ผลิตเริ่มต้นได้ ระหว่างทางเราแวะรับพี่ติผู้ร่วมเดินทางอีกท่านหนึ่ง

จากบ้านพี่เก๋(เพียรหยดตาล) ถึงตัวแม่กลองใช้เวลาไม่นานนัก เราจอดรถและลงไปหาร้านขายอุปกรณ์การเกษตรตามคำแนะนำของคนในกลุ่ม


[อุปกรณ์ชิ้นแรก..มีดปาดตาล] ร้านแรกก็เจอมีดตาลเลย!

แสดงว่าหาไม่ยากอย่างที่คิด....แต่ทั้งร้านมีมีดตาลอยู่แค่ 2 เล่ม เฮียเจ้าของร้านเล่าว่าเดี่ยวนี้มีดตาลเดือนหนึ่งขายได้น้อยมาก บางทีอาจได้เพียงเดือนละ 2 เล่ม เพราะตอนนี้ไม่มีคนขึ้นตาลกันแล้ว ที่ซื้อไปนี้ส่วนใหญ่ก็เอาไปปอกมะพร้าวหรือแล่เนื้อปลา ไม่ได้เอาไปใช้ปาดตาลหรอก

มีดของที่นี้เฮียเป็นคนตีเอง ไม่ได้รับของมาขายจากที่อื่น ถือว่าเป็นโชคดีของเราที่ทำให้ได้ข้อมูลมากเลย🙂

เฮียเล่าให้ฟังต่อว่ามีดตาลยุคหลังๆจะใช้เหล็กเก่าจากแหนบรถยนต์มาทำ ต้องไปเลือกเหล็กจากเซียงกงเอามาตี บางครั้งก็เสียหายเยอะ เพราะเราไม่รู้ว่าข้างในของเหล็กแหนบมันช้ำรึเปล่า จะรู้ชัดๆอีกทีก็ตอนมาตีนี้หละ

ถึงเหล็กแหนบจะแข็งตียาก และมีโอกาสเสียหายในระหว่างขั้นตอนการผลิต แต่พอตีออกมาเป็นมีดตาลแล้ว ก็ได้เป็นมีดตาลคุณภาพดี

จริงๆ ตอนแรกพอพวกเราเข้าไปในร้านเฮียเห็นพี่เก๋ถามหามีดตาลก็แปลกใจ และถามว่าจะเอาไปทำอะไรกัน เพราะดูๆแล้วไม่น่าจะทำตาลเป็น แต่พอได้คุยกับพี่เก๋กันไปซักพักจึงค่อยเชื่อได้ว่า นี้หละทำจริงๆ!😂 โชคดีที่วันนี้คนไม่เยอะ พี่เก๋ พี่ติ และเราจึงมีเวลาคุยกับเฮียและซ้อได้พักใหญ่ๆ เรา 3 คนจึงถามลงรายละเอียดของมีดตาลมากขึ้น มีดตาล 2 เล่มที่วางขายอยู่ดูเผินก็เหมือนๆกัน แต่กลับราคาไม่เท่ากัน ตอนแรกเราคิดว่ามีตำหนิรึเปล่า อีกเล่มเลยขายถูกกว่า อาซ้อบอกไม่ใช่!😂

มันต่างกันตรงวิธีการเข้าด้าม แบบนึงเข้าแบบต่อเสียบกับไม้ อีกแบบตีเหล็กเป็นปลายยาวออกมาและใช้ไม้ประกบ ซึ่งแบบหลังจะแน่นกว่าแต่ก็ผลิตยากกว่า ราคาเลยสูงกว่านิดหน่อยประมาณ 100 บาท


ปัจจุบันราคามีดตาลอยู่ที่ประมาณ 600-750 บาท เฮียเล่าว่าต่อไปในอนาคตคงขึ้นไปถึงหลักพัน แต่หมดรุ่นนี้ก็คงไม่มีคนทำแล้วหละ โรงตีเหล็กก็ปิดไปกันหมดแล้วเพราะทำแล้วไม่คุ้ม แต่ที่เฮียอยู่ได้เพราะใช้จ่ายอย่างประหยัด ส่วนคนสมัยใหม่นี้เค้าไปทำอาชีพอื่นกันหมดแล้วที่รายได้มันดีกว่า.. ไม่ใช่แค่มีดตาลที่ขายไม่ดี อุปกรณ์การเกษตรอื่นๆก็ขายยากมากขึ้นเพราะมีของมาทดแทน

เฮียยกตัวอย่างให้ฟังเช่นเดียวนี้คนก็ไม่ใช้เคียวเกี่ยวข้าวแล้วเพราะใช้รถเกี่ยว ไม่ใช้มีดถางหญ้าเพราะพ่นยาฆ่าหญ้าเอาหรือใช้เครื่องตัด ปังตอหั่นหมูเดียวนี้ก็มีเครื่องบด เครื่องปั่น เครื่องสไลด์มาแทนหมดแล้ว


ยุคสมัยมันเปลี่ยนไปแล้ว..

เราคิดอยู่ในใจว่าจริงๆไม่ใช่แต่เตาตาลที่กำลังจะหายไป แต่หลายๆอาชีพแม้กระทั้งธุรกิจที่อยู่ในตัวเมือง ก็กำลังจะหายไปเช่นกัน...


เราหันไปเห็นปอกมีดสีเหลืองสะดุดตาเลยถามเฮียว่าปอกนี้ทำมาจากไม้อะไร?

"ไม้แคป่า.." เฮียเสริมว่าเพราะมันเบา เวลาปีนขึ้นๆลงๆต้นมะพร้าวจะได้ไม่ถ่วงนัก ส่วนสีของส่วนใหญ่ก็มีเหลืองกับแดงนี้หละ...


สุดท้ายเราตัดสินใจซื้อมีดตาลกลับมา 1 เล่มพร้อมกับปอก ส่วนพี่ติก็ซื้อหัวคราดกับหัวเสียมกลับมา ระหว่างซ้อกำลังจะเอาหนังสือพิมพ์ห่อมีดและใส่ถุงพลาสติก เรารีบบอกว่าไม่เป็นครับ! เดียวเดินถือไปก็ได้ (จังหวะนั้นจริงๆในใจคิดว่าไม่อยากเปลืองถุงพลาสติก)

แต่ซ้อบอก ไม่ได้!! เดียวตำรวจจับ! มาเดินถือมีดอยู่ในเมือง


เอ้ออ! เราก็ลืมไป 5555555

เรา 3 คนกล่าวขอบคุณเฮียและซ้อ เดินเอาของที่ซื้อมาเก็บไว้ที่รถก่อน จะได้เดินหาอุปกรณ์อื่นได้อย่างคล่องตัว และไม่ต้องกลัวตำรวจเรียก😅

.

. รอติดตามตอนที่ 2 ได้เร็วๆนี้ฮะ

Samut Songkhram, Thailand

+6689444841

©2019 by Pleanyodtarn. Proudly created with Wix.com